Η Αψίδα του Θριάμβου

«Η Αψίδα του Θριάμβου» ή διαφορετικά «Η Αψίδα Θριάμβου του Αστεριού» ύψους 50 μέτρων αποτελεί ένα οικοδόμημα του ρομαντικού νεοκλασσικισμού. Πρόκειται για το εντυπωσιακό ιστορικό μνημείο, που δεσπόζει στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας, στη Πλατεία του Αστεριού.

L’Arc de Triomphe

Ο πρώτος γάλλος αυτοκράτορας, ο Ναπολεών Ά, γνωστός με το όνομα Ναπολεών Βοναπάρτης, σε μια προσπάθεια αναπτέρωσης του ηθικού των στρατιωτών του, την ημέρα της μάχης των «Τριών Αυτοκρατόρων» στο Αουστέρλιτς της σημερινής Τσέχικης Δημοκρατίας     (1 Δεκεμβρίου 1805), λέει στο στράτευμά του : «Θα επιστρέψετε στα σπίτια σας μόνο κάτω από τις αψίδες του θριάμβου». Κρατάει την υπόσχεσή του και λίγους μήνες μετά (18 Φεβρουαρίου 1906) αποφασίζει με αυτοκρατορικό διάταγμα την κατασκευή μίας αψίδας, με σκοπό οι άνθρωποι να θυμούνται τις νίκες του γαλλικού στρατού. Ο αρχιτέκτονας Jean – François – Thérèse Chalgrin ξεκινάει το σχεδιασμό της αψίδας και συνεργάζεται με τον επίσης αρχιτέκτονα, Jean – Arnaud Raymond αλλά λόγω διαφορετικών απόψεων, ο τελευταίος αποσύρεται. Η κατασκευή του οικοδομήματος ξεκινά στις 15 Αυγούστου του 1806 αλλά διακόπτεται το 1814, μετά από την ατυχή έκβαση στρατιωτικών επιχειρήσεων. Αρχικά, το 1812 γίνεται η Γαλλική εισβολή στη Ρωσία, αλλά ο στρατός του Ναπολέοντα καταστρέφεται σχεδόν ολοκληρωτικά από τα ρωσικά στρατεύματα και ταλαιπωρείται από το κρύο και την πείνα. Έπειτα, το 1814 ο Ναπολεών Ά αντιμετωπίζει στα ανατολικά της Γαλλίας την εισβολή των στρατευμάτων της Ρωσίας, της Πρωσίας, της Αυστρίας, της Σουηδίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και κάποιων γερμανικών κρατιδίων. Προσπαθώντας να διατηρήσει το θρόνο του, οργανώνει με τον καλύτερο τρόπο την στρατηγική του αλλά τελικά δεν τα καταφέρνει και αφού παραιτείται από το αξίωμά του, έρχεται η πτώση της Πρώτης Αυτοκρατορίας, με το Ναπολέοντα εξόριστο στο νησί Έλβας.

Οι εργασίες κατασκευής της αψίδας ξεκινούν πάλι το 1824 από το βασιλιά της Γαλλίας το Λουδοβίκο XVIII και οι αρχιτέκτονες του έργου είναι οι Louis – Robert Goust και Huyot. Την ίδια χρονιά, ο βασιλιάς απεβιώνει και πλέον το έργο συνεχίζεται από το διάδοχό του το Λουδοβίκο – Φίλιππο της Ορλεάνης με τον οποίο ολοκληρώνονται οι κατασκευές το 1836. Τα εγκαίνια της Αψίδας του Θριάμβου λαμβάνουν χώρα στις 29 Ιουλίου του 1836 αλλά χωρίς την παρουσία του βασιλιά, από φόβο μήπως γίνει κάποια νέα δολοφονική απόπειρα εναντίον του, όπως εκείνη στις 25 Ιουνίου του ίδιου έτους. Μετά τα εγκαίνια, ακολούθησε συμπόσιο για τους τρακόσιους καλεσμένους.

«Η Αψίδα του Θριάμβου» βρίσκεται στη πλατεία του Αστεριού, που είναι η κυκλική διασταύρωση δώδεκα λεωφόρων, οι οποίες σχηματίζουν ένα αστέρι γύρω από την πλατεία και η χάραξή τους έγινε το 19ο αιώνα σε μία προσπάθεια αλλαγής της τότε μορφής του Παρισιού. Ο βασιλιάς Ναπολέων ΄Γ είχε μείνει στην Αγγλία το χρονικό διάστημα 1846 – 1848 και είχε εντυπωσιαστεί από τις αλλαγές στη πόλη του Λονδίνου. Συγκεκριμένα, το Λονδίνο, το οποίο είχε καταστραφεί από την πυρκαγιά του 1666, είχε πλέον ανακατασκευαστεί αποτελώντας πρότυπο ως κέντρο αστικοποίησης. Βλέποντας, λοιπόν, τη νέα λονδρέζικη πόλη, αποφασίζει να αλλάξει τη γαλλική πρωτεύουσα, η οποία μέχρι τότε θύμιζε το Μεσαίωνα, έχοντας σκοτεινά και βρώμικα σοκάκια. Ξεκινάει, λοιπόν, η προσπάθεια για τη μετατροπή της πόλης υπό την εκστρατεία «Το Παρίσι καλλωπίζεται, το Παρίσι διευρύνεται, το Παρίσι ανακατασκευάζεται» και αξιοσημείωτη είναι η συμβολή του Νομάρχη της Περιφέρειας του Σηκουάνα, του Βαρώνου Georges Eugène Haussmann. Εκείνος, θέλοντας να αναδείξει την αξία των μνημείων στο Παρίσι, ξεκινάει την κατασκευή πλατειών και λεωφώρων, μεταξύ των οποίων είναι η Πλατεία του Αστεριού, η οποία από το 1970 έχει μετανομαστεί σε πλατεία Charles de Gaulle, προς τιμή του γάλλου στρατηγού και πολιτικού, που ίδρυσε την Πέμπτη Δημοκρατία και ήταν ο πρώτος Πρόεδρός της για τη χρονική περίοδο 1959 – 1969.

La place de l’Etoile (La place de Charles de Gaulle)
Η πλατεία του Αστεριού (σήμερα η πλατεία Σαρλ ντε Γκώλ)

Οι επισκέπτες της Γαλλικής πρωτεύουσας μπορούν να φθάσουν στην «Αψίδα του Θριάμβου» μέσω ενός υπογείου περάσματος και να θαυμάσουν την υπέροχη θέα, είτε ανεβαίνοντας τα 284 σκαλοπάτια, είτε χρησιμοποιώντας τον ανελκυστήρα. Παράλληλα, μπορούν να δουν τα ανάγλυφα, που απεικονίζουν σημαντικές ιστορικές στιγμές, δεδομένου ότι πρόκειται για ένα οικοδόμημα θριαμβικής μορφής, που έχει τις ρίζες του στη Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική. Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας, κατασκευάζονταν θριαμβικές αψίδες σε κεντρικούς δρόμους, σε πλατείες, σε σταυροδρόμια, προς τιμή ενός προσώπου ή ενός σημαντικού γεγονότος και διακοσμούνταν με ανάγλυφα, με επιγραφές, με αγάλματα. Ανάμεσα στα πολλά ανάγλυφα της Αψίδας του Θριάμβου, ξεχωρίζουν τα τέσσερα ακόλουθα έκτυπα ανάγλυφα : «Η αναχώρηση των εθελοντών» ονομαζόμενο αργότερα «Η Μασσαλιώτιδα» που κατασκευάστηκε από το γάλλο γλύπτη François Rude , «Ο θρίαμβος του Ναπολέωντα», που κατασκευάστηκε από το γάλλο γλύπτη Jean – Pierre Cortot, «Η Αντίσταση» και «Η Ειρήνη», που κατασκευάστηκαν από το γάλλο γλύπτη Antoine Étex.

 

 

 

 

Αξιοσημείωτες είναι οι ασπίδες, κάτω από τις οποίες έχουν γραφεί τα ονόματα των μαχών, που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας του Ναπολέοντα Ά και της Γαλλικής Επανάστασης (1789 – 1799), καθώς και οι λίστες με χαραγμένα τα ονομάτα 660 ανθρώπων, που συμμετείχαν σε αυτές τις μάχες. «Ο Τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη» εγκαταστάθηκε κάτω από την αψίδα στις 11 Νοεμβρίου του 1920 και εκπροσωπεί όλους τους γάλλους στρατιώτες, που σκοτώθηκαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο (1914 – 1918). Λίγα χρόνια αργότερα, ένα στόμιο κανονιού τοποθετήθηκε στο κέντρο μιας μπρούτζινης ασπίδας, για να υποδεχθεί «Την Αιώνια Φλόγα ή τη Φλόγα της Ανάμνησης», που ανάβει για πρώτη φορά στις 14 Νοεμβρίου του 1923 από τον Υπουργό Αμύνης André Maginot. Πρόκειται για μία φλόγα συμβολικού χαρακτήρα προς τιμή των πεσόντων και  η αφή της πραγματοποιείται, από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα, κάθε μέρα στις 18:30 από τα μέλη,  πρώην στρατιωτικοί ή βετεράνοι πολέμου, του συλλόγου «Η Φλόγα υπό την Αψίδα Θριάμβου». Το Φεβρουάριο του 2008 εγκαινιάστηκε ένα είδος πολυμέσων, δημιούργημα του καλλιτέχνη Maurice Benayoun και του αρχιτέκτονα Christophe Girault, μέσω του οποίου ο καθένας μπορεί να διαβάσει τη γαλλική ιστορία.

«Η Αψίδα του Θριάμβου» αποτελεί ένα μνημείο ιστορικής σημασίας ; το οποίο προκαλεί τον ενθουσιασμό των επισκεπτών του, αποτελώντας το κρίκο σύνδεσης του παρελθόντος με το παρόν. Ταυτόχρονα, όμως, πρωταγωνιστεί στη σύγρονη εποχή είτε λαμβάνοντας μέρος σε κινηματογραφικές ταινίες, είτε απεικονιζόμενο σε γραμματόσημα είτε ως μάρτυρας σημαντικών γεγονότων, όπως η μερική έκλειψη του Ηλίου το 1994.

Seo wordpress plugin by www.seowizard.org.