Ο Πύργος του Άιφελ

Ο Πύργος του Άιφελ, που θεωρείται το έμβλημα του Γαλλικού Πολιτισμού, το σύμβολο της Γαλλικής πρωτεύουσας και το πρώτο σημείο προορισμού κάθε επισκέπτη από κάθε σημείο της γης, βρίσκεται στο Παρίσι, στο νοτιοδυτικό άκρο του πάρκου ChampdeMars, δίπλα στον ποταμό Σηκουάνα. Θεωρείται ένα ανεπανάληπτο έργο τέχνης, ένας πύργος των 300 μέτρων, όπως πρωτονομάστηκε, ένας μεταλλικός πύργος, που χρειάστηκε για την κατασκευή του ατελείωτες ώρες σχεδιασμού σε χαρτί από αρχιτέκτονες και μηχανικούς, αμέτρητες ώρες εργασίας από τους εργάτες, τόνους υλικών, μεγάλο ποσό χρημάτων και πάνω από όλα μεράκι, επιμονή και υπομονή.

Αυτό το μνημείο εντυπωσίασε, προκάλεσε σύγχυση στον κόσμο των λογοτεχνών, των ποιητών, έφερε στην επιφάνεια θετικά ή αρνητικά σχόλια, απειλήθηκε με κατεδάφιση, χρησιμοποιήθηκε στο Πρώτο και στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τυπώθηκε σε γραμματόσημα, σε καρτ ποστάλ, πρωταγωνίστησε και πρωταγωνιστεί σε ταινίες, σε κινούμενα σχέδια, σε βιντεοπαιχνίδια. Αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για θεατρικούς δημιουργούς, για εκπροσώπους του γραπτού λόγου γράφοντας διηγήματα, μυθιστορήματα, ποιήματα, ενέπνευσε καλλιτέχνες από το χώρο της ζωγραφικής, της φωτογραφίας, της μουσικής.

Πόσοι, όμως, γνωρίζουμε πραγματικά την ιστορία για την κατασκευή του συγκεκριμένου έργου τέχνης; Ποιος συνέλαβε την ιδέα του σχεδιασμού του, ποιος προσπάθησε να υλοποιήσει το έργο και από ένα σχέδιο σε χαρτί να γίνει ένας αληθινός μεταλλικός πύργος; Για ποιο λόγο κατασκευάστηκε, πότε ξεκίνησαν και πότε τελείωσαν οι εργασίες του ; Τι εκπροσωπούσε στο παρελθόν και τι εκπροσωπεί σήμερα; Σε αυτά τα ερωτήματα, θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε δίνοντας πληροφορίες για το λίκνο του Γαλλικού Πολιτισμού, που δέχεται καθημερινά πλήθος επισκεπτών, είτε για να θαυμάσουν τη θέα, είτε για να απολαύσουν κάποιο έδεσμα, είτε απλά για να πουν ότι κάποια στιγμή κατάφεραν να επισκεφθούν τον συγκεκριμένο πύργο, που είχαν δει σε κάποιο περιοδικό, σε κάποιο τουριστικό οδηγό, σε κάποια φωτογραφία. Οι λόγοι επίσκεψης είναι αναρίθμητοι αλλά οι λόγοι κατασκευής του είναι λίγοι και αξίζει να τους μάθουμε, ώστε να καταλάβουμε ποια ήταν η κινητήριος δύναμη, που ώθησε τους ανθρώπους του παρελθόντος να αφήσουν ένα τέτοιο μνημείο ως πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά.

Το 1851 διοργανώθηκε στο Λονδίνο η πρώτη Παγκόσμια Έκθεση με σκοπό να δείξει την τεχνολογική ανάπτυξη της εποχής καθώς και την πρόοδο της Αγγλίας. Κάθε φορά που αυτή η έκθεση πραγματοποιούταν, η χώρα που είχε αναλάβει τη διεξαγωγή της, έπρεπε να δείξει ένα καινούργιο οικοδόμημα. Η Γαλλία ανέλαβε τη διοργάνωση της έκθεσης αρκετές φορές, όπως το 1855, το 1867 και το 1878 όπου κατασκευάστηκε το «Palais du Trocadéro». Ο Jules Ferry, επικεφαλής της γαλλικής κυβέρνησης για τη χρονική περίοδο 1883 – 1885 αποφασίζει με επίσημο διάταγμα την οργάνωση μιας νέας Παγκόσμιας Έκθεσης στο Παρίσι, από τις 5 Μαΐου 1889 ως τις 31 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς, θέλοντας να δείξει την πρόοδο των επιστημών από το 1789 μέχρι το 1889. Επιπλέον, το έτος 1889 είχε ιστορική σημασία, αφού ήταν η επέτειος των 100 χρόνων μετά τη Γαλλική Επανάσταση.

Το Ιούνιο του 1884, οι Maurice Koechlin και Émile Nouguier, μηχανικοί από τις «επιχειρήσεις Eiffel», ξεκινούν να σχεδιάζουν ένα μεταλλικό πύργο ύψους 300 μέτρων. Η ιδέα δεν τους ανήκει αλλά προέρχεται από τις Η.Π.Α, όπου οι δύο μηχανικοί Clark και Reeves φαντάζονταν την κατασκευή ενός μεταλλικού πύργου για την Παγκόσμια Έκθεση του 1876 στη Φιλαδέλφεια. Έργο που ειπώθηκε ως ιδέα, δημοσιεύθηκε στο γαλλικό περιοδικό «Nature», αλλά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ λόγω οικονομικών δυσχερειών. Επίσης, το 1878 ο Γάλλος αρχιτέκτονας Jules Bourdais παρουσιάζει το σχεδιασμό ενός πύργου ύψους 300 μέτρων από γρανίτη στη Γαλλία, αλλά τελικά η ιδέα του δεν υλοποιείται. Τον Ιούνιο του 1884 ο μηχανικός Maurice Koechlin παρουσιάζει το σχέδιο του στον εργοδότη του, που είναι ο γάλλος βιομήχανος και μηχανικός Gustave Eiffel, γνωστός για τις μεταλλικές του δημιουργίες, όπως η οδογέφυρα «Maria Pia» στη Πορτογαλία. Εκείνος δηλώνει ότι δεν του προκαλεί το ενδιαφέρον, παροτρύνοντας, όμως, εκείνον και τον συνεργάτη του, να μην εγκαταλείψουν την προσπάθεια τους. Με τη βοήθεια του αρχιτέκτονα Stephen Sauvestre των «επιχειρήσεων Eiffel» παρουσιάζεται ένα νέο σχέδιο, που δίνει στο πύργο τη μορφή ενός φάρου. Ο Gustave Eiffel εντυπωσιάζεται και ζητάει την άδεια από το γαλλικό κράτος για την οικοδόμηση ενός τέτοιου πύργου και ταυτόχρονα αγοράζει τα δικαιώματα από τους μηχανικούς Maurice Koechlin και Émile Nouguier.

Ο Gustave Eiffel είναι ο άνθρωπος, που δεν σχεδίασε τον πύργο αλλά που προσπαθεί με τις γνωριμίες του να υλοποιήσει το συγκεκριμένο έργο και που αργότερα θα το χρηματοδοτήσει σε συνεργασία με τρεις τράπεζες, αφού τα κονδύλια του γαλλικού κράτους δεν θα είναι επαρκή. Αρχικά πείθει τον Υπουργό Βιομηχανίας και Εμπορίου Édouard Lockroy να ανακοινώσει το Μάιο του 1886 διαγωνισμό για τη κατασκευή ενός μεταλλικού πύργου ύψους 300 μέτρων στο κέντρο του πάρκου ChampdeMars. Πρόκειται για ένα τεράστιο πάρκο με πολλά φυτά, όπου οι άνθρωποι, γηγενείς ή τουρίστες, είτε περπατούν είτε ασχολούνται με διάφορες δραστηριότητες. Παρουσιάζονται 107 σχέδια αλλά νικητής του διαγωνισμού είναι ο Gustave Eiffel. Έπειτα από πολλές συναντήσεις ανάμεσα σε εκείνον και μέλη της κυβέρνησης, υπογράφεται σύμβαση που ορίζει επίσημα ότι ο πύργος θα είναι η είσοδος της Παγκόσμιας Έκεθεσης του 1889 στο πάρκο ChampdeMars στο Παρίσι. Επιπλέον, επιλύονται άλλα θέματα όπως η κατασκευή ανελκυστήρων για τη μεταφορά των ανθρώπων, το απαιτούμενο ποσό για το συγκεκριμένο έργο, οι χορηγοί, οι τιμές των εισιτηρίων κατά τη διάρκεια της έκθεσης, ο αριθμός αιθουσών στο πύργο και το επιστημονικό ή στρατιωτικό τους περιεχόμενο. Διευκρινίζεται, ακόμα, ότι ο πύργος θα ονομαστεί Πύργος του Άιφελ (La Tour Eiffel) , ότι ο Gustave Eiffel θα έχει τα δικαιώματα διαχείρισής του για είκοσι χρόνια, μέχρι το 1909 αλλά μετά θα ανήκει στην πόλη του Παρισιού.

Οι εργασίες για την ανέγερση του πύργου ξεκινούν στις 28 Ιανουαρίου 1887 και ολοκληρώνονται στις 31 Μαρτίου του 1889, όπου ο Gustave Eiffel τοποθετεί τη γαλλική σημαία στο ψηλότερο σημείο. Στις 6 Μαϊού του 1889 η Παγκόσμια Έκθεση ανοίγει τις πόρτες της στο πλήθος, που θα έχει τη δυνατότητα να επισκεφθεί τον Πύργο από τις 15 Μαϊού. Ο μεταλλικός πύργος αποτελείται από πυλώνες, τόξα, ο ρόλος των οποίων είναι διακοσμητικός, τρεις ορόφους και από σκάλες. Η Γαλλία παρουσιάζει ένα οικοδόμημα που όμοιό του δεν έχει υπάρξει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Το μόνο ελάττωμα είναι η μη λειτουργία των ανελκυστήρων, εξαιτίας της οποίας οι επισκέπτες πρέπει να χρησιμοποιούν τα σκαλιά για να πάνε σε κάθε όροφο. Το πλήθος, που συγκεντρώνεται για τη Παγκόσμια Έκθεση δεν είναι αριθμητικά το αναμενόμενο , αλλά τουλάχιστον οι περισσότεροι εντυπωσιάζονται από το Πύργο του Άιφελ. Μετά τη λήξη της έκθεσης, ο αριθμός των επισκεπτών μειώνεται αρκετά και στη νέα Παγκόσμια Έκθεση, που γίνεται πάλι στο Παρίσι το 1900, ο Gustave Eiffel αποφασίζει τη μείωση της τιμής των εισιτηρίων. Η προσέλευση των επισκεπτών στην έκθεση είναι μεγαλύτερη από εκείνη του 1889 αλλά οι επισκέπτες του πύργου είναι λιγότεροι.

Το εντυπωσιακό μεταλλικό οικοδόμημα, λοιπόν, δεν παρουσιάζει κανένα τουριστικό ενδιαφέρον και η γαλλική κυβέρνηση σκέφτεται να τον κατεδαφίσει μετά το 1909, όπου θα έληγε το χρονικό διάστημα της επικαρπίας του Gustave Eiffel. Ο ίδιος με τη σειρά του προσπαθεί να σώσει το δημιούργημά του ήδη από το 1889, όπου είχε παρατηρήσει τη μείωση των επισκεπτών και στράφηκε προς το χώρο των επιστημών, θεωρώντας ότι εκεί θα είναι χρήσιμος. Αρχικά, την ίδια χρονιά τοποθετείται ένας μικρός σταθμός παρατήρησης από τη Κεντρικό Μετεωρολογικό Γραφείο σε ψηλό σημείο του πύργου. Το 1898 αποτελεί το χώρο πραγματοποίησης ενός νέου τρόπου ασύρματης επικοινωνίας μέσω ηλεκτρομαγνητικών βραχέων κυμάτων, σε απόσταση 4 χιλιομέτρων, από τον Πύργο ως το Πάνθεον. Το 1903 τοποθετείται κεραία στην κορυφή του πύργου, συνεισφέροντας με αυτό τον τρόπο στη δημιουργία ενός ασύρματου τηλεγραφικού δικτύου μέσω οπτικών σημάτων ή με ταχυδρομικά περιστέρια. Το 1909 γίνεται η τοποθέτηση μιας αεροδυναμικής σήραγγας για την προσομοίωση των συνθηκών μετακίνησης σταθερών αντικειμένων στον αέρα. Μετά από την χρήση του πύργου στον τομέα των επιστημών, οι γαλλικές αρχές κατανοούν την σημαντικότητά του και το 1910 αναστέλλουν την κατεδάφισή του παρέχοντάς τον στις επιστήμες για τα επόμενα εβδομήντα χρόνια.

Σημαντικός θεωρείται ο ρόλος του Πύργου του Άιφελ, κατά τη διάρκεια του Ά Παγκοσμίου Πολέμου (1914 – 1918), αφού χάρη στα ασύρματα δίκτυα επικοινωνίας έγιναν συλλήψεις για κατασκοπία ή αποφεύχθηκαν σοβαρές επιθέσεις. Το 1922 εγκαινιάζεται ο πρώτος γαλλικός ραδιοφωνικός σταθμός με το όνομα «Ραδιόφωνο Πύργος του Άιφελ» και θα εκπέμπει από το μεταλλικό πύργο μέχρι το 1940. Το 1925 τοποθετείται κεραία για τη μετάδοση τηλεοπτικών εκπομπών από τη Γαλλική τηλεόραση. Το 1937 πραγματοποιείται στο Παρίσι από τις 25 Μαϊού ως τις 25 Νοεμβρίου η Διεθνής Έκθεση Τεχνών και Τεχνικών στη σύγχρονη πόλη και για αυτό το λόγο ανακαινίζεται ο Πύργος του Άιφελ, καθώς ο πρώτος όροφος έγινε πιο μοντέρνος και πιο φωτεινός. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου (1939 – 1945), ο γερμανικός στρατός τοποθετεί γερμανικό πομπό για τη λειτουργία της τηλεόρασης σε όλη την Ευρώπη. Ταυτόχρονα, τοποθετείται ο κατάλληλος εξοπλισμός για μία δέσμη φωτός, η οποία χρησιμοποιείται από τους Γερμανούς ως τρόπος καθοδήγησης των αεροπλάνων κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μετά το τέλος του πολέμου, οι Αμερικάνοι τοποθετούν ραντάρ στο Πύργο του Άιφελ ενώ συνεχίζεται η μετάδοση τηλεοπτικών εκπομπών, αρχικά απρόμαυρων και εν συνεχεία έγχρωμων. Το 1952 ο πύργος εξοπλίζεται με ένα αεροναυτικό φάρο για τη πλοήγηση των αεροπλάνων τη νύχτα ή όταν υπάρχει ομίχλη. Το 1959 τοποθετείται νέα κεραία τηλεμετάδοσης, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε πολλούς ανθρώπους να παρακολουθούν τηλεοπτικά προγράμματα.

Μετά την συνεισφορά του Πύργου του Άιφελ στο χώρο των επιστημών ξεκινά μία νέα περίοδο για αυτό το μνημείο. Συγκεκριμένα από τη δεκαετία του 1960 και έπειτα τουρίστες από κάθε γωνιά του κόσμου έρχονται, για να θαυμάσουν αυτό το μεταλλικό πύργο ύψους 318 μέτρων συμπεριλαμβανομένου το ύψος των κεραιών. Η προσέλευση του κόσμου μπορεί να γίνει με σκάλες ή με ανελκυστήρα μέχρι το δεύτερο όροφο και μόνο με ανελκυστήρα μέχρι τον τρίτο όροφο, αφού προμηθευτεί με το κατάλληλο εισιτήριο. Τα ταμεία των εισιτηρίων βρίσκονται στο βόρειο και δυτικό στύλο, ο ανελκυστήρας είναι προσβάσιμος από το δυτικό στύλο ενώ υπάρχουν σκάλες στον ανατολικό στύλο, φθάνοντας συνολικά τα 1665 σκαλιά.

Στο πρώτο όροφο, όπου χωρούν περίπου 2500 άνθρωποι, υπάρχουν ειδικά διαμορφωμένοι χώροι με τηλεσκόπια, που επιτρέπουν στον κάθε επισκέπτη να θαυμάσει τη θέα και τα μνημεία στη πόλη του Παρισιού. Μπορεί, επίσης, να δει χαραγμένα με χρυσά γράμματα τα ονόματα 72 σπουδαίων προσωπικοτήτων από τον επιστημονικό χώρο, που έζησαν την περίοδο 1789 – 1889. Στον ίδιο όροφο, βρίσκονται το εστιατόριο «58 Tour Eiffel», το οποίο προσφέρει θέα προς το εξωτερικό ή το εσωτερικό του πύργου και ένα παρατηρητήριο κινήσεων, το οποίο ανιχνεύει τις ταλαντώσεις του πύργου, προερχόμενες από τη κορυφή του λόγω του ανέμου και της θερμικής διαστολής. Χαρακτηριστική είναι η ύπαρξη ενός κομματιού της σκάλας σε σχήμα σαλιγκαριού, που αποτελούσε μέρος του πύργου από τότε που κατασκευάστηκε μέχρι το 1986, όπου και κόπηκε σε 22 κομμάτια, 21 εκ των οποίων πουλήθηκαν σε πλειστηριασμούς.

Η χωρητικότητα του δευτέρου ορόφου φθάνει περίπου τα 1600 άτομα αλλά πιστεύεται ότι η θέα είναι καλύτερη από εκείνη του πρώτου και εκείνη του τρίτου ορόφου. Ο κάθε επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τα εδέσματα από το εστιατόριο «Jules Verne», το οποίο έχει βραβευθεί με το «αστέρι Michelin».

Η προσέλευση των επισκεπτών στον τρίτο όροφο γίνεται μόνο με ανελκυστήρα, αφού απαγορεύεται αυστηρά η χρήση της σκάλας και χωράει περίπου 400 άτομα. Σε αυτό τον όροφο κάθε επισκέπτης μπορεί να δει, θα λέγαμε, ένα είδος μουσείου κέρινων ομοιωμάτων. Απεικονίζεται σε κέρινο άγαλμα ο Gustave Eiffel, ο οποίος δεχεται την επίσκεψη του Thomas Edison, του Αμερικάνου πρωτοπόρου του ηλεκτρισμού, του επινοητή του τηλεφώνου, του κινηματογράφου και της εγγραφής του ήχου. Ανεβαίνοντας μερικά σκαλοπάτια, βρίσκεται σε μία εξωτερική πλατφόρμα, αποτελώντας κατά κάποιο τρόπο τον τέταρτο όροφο, όπου υπάρχουν κεραίες μετάδοσης για τη τηλεόραση ή για το ραδιόφωνο.

Ο Πύργος του Άιφελ, ο Πύργος των 300 μέτρων, ο Πύργος των 312 μέτρων ή ο Πύργος των 324 μέτρων εντυπωσιάζει τους επισκέπτες του τώρα αλλά χρειάστηκαν περίπου 70 χρόνια για να τους προσελκύσει. Αρχικά προκάλεσε τον ενθουσιασμό των επισκεπτών της Παγκόσμιας Έκθεσης του 1889 και της Παγκόσμιας Έκθεσης του 1900. Έπειτα, χρησιμοποιήθηκε για την πρόοδο των επιστημών και σήμερα θεωρείται ως ο βασικός προορισμός του τουρισμού. Τι έγινε και όλα άλλαξαν; Σε τι οφείλεται η αποδοχή του Πύργου του Άιφελ από τον κόσμο ; Ίσως οι άνθρωποι μελέτησαν την ιστορία του και θέλησαν να τον δουν κάνοντας ένα ταξίδι μέχρι το Παρίσι. Ίσως, στην σύγχρονη εποχή προκαλεί ενθουσιασμό και έκπληξη η ύπαρξη ενός μεταλλικού πύργου, που μετά από 123 χρόνια στέκεται αγέρωχος υπό το δυνατό φως του ηλίου αντέχοντας κάθε καιρικό φαινόμενο, χωρίς να λυγίζει ούτε στιγμή. Ποια ήταν, όμως, η στάση των ανθρώπων των γραμμάτων της εποχής κατά τη διάρκεια της οποίας κατσκευάστηκε ο Πύργος του Άιφελ;

Λίγες ημέρες πριν την έναρξη των εργασιών ανέγερσης του πύργου, στις 28 Ιανουαρίου του 1887 συντάσσεται ένα γράμμα διαμαρτυρίας από ανθρώπους της λογοτεχνίας, της ποίησης, της ζωγραφικής, της αρχιτεκτονικής μεταξύ των οποίων ο Leconte de Lisle, ο Guy de Maupassant, ο Alexandre Dumas, ο François Coppée, ο Jean Gigoux κά. Το γράμμα τους θα δημοσιευθεί στο καθημερινό γαλλικό περιοδικό «Le Temps» στις 14 Φεβρουαρίου του 1887 με τον τίτλο «Διαμαρτυρία Καλλιτεχνών ενάντια στον πύργο του κ.Άιφελ». Θα αναφέρουν ότι δε δέχονται την κατασκευή του συγκεκριμένου πύργου, δηλώνοντας ότι υπάρχουν ήδη όμορφα οικοδομήματα όπως η Παναγία των Παρισσίων, η Αψίδα του Θριάμβου, το Παλάτι του Λούβρου, πέτρινα αριστουργήματα που στολίζουν το Παρίσι. Για αυτούς, ο μεταλλικός πύργος δεν αρμόζει στη πόλη τους, επειδή θα είναι απλά ένας απαίσιος σκοτεινός πύργος, που θα αποτελέσει πηγή κοροϊδίας για τους επισκέπτες της Έκθεσης. Ο Gustave Eiffel απαντάει στο ίδιο περιοδικό θέτοντας το ερώτημα για ποιο λόγο η συγκεκριμένη διαμαρτυρία εμφανίστηκε τόσο αργά και όχι ένα χρόνο νωρίτερα. Δεν καταλαβαίνει την απορριπτική στάση γνωστών προσωπικοτήτων προς ένα οικοδόμημα, το οποίο βρίσκεται ακόμα σε χαρτί. Τονίζει ότι ένα έργο δεν κρίνεται από τη εξωτερική του ομορφιά αλλά από τη χρησιμότητά του στο μέλλον. Συμπληρώνει ότι ο πύργος αποτελεί μέρος της Παγκόσμιας Έκθεσης και ότι έχει επιλεχθεί μεταξύ άλλων σχεδίων. Αναφέρει ότι η Γαλλία χρειάζεται να δείξει την πρόοδο της και ότι σύμφωνα με αυτόν η διαμαρτυρία προέρχεται από την αιώνια διαμάχη μεταξύ καλλιτεχνών και μηχανικών. Κλείνει την απάντησή του, ζητώντας από όλους να περιμένουν απλά την κατασκευή του πύργου. Τελικά, μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής του, αρκετοί από τους ανθρώπους, που είχαν διαμαρτυρηθεί εναντίον του, άλλαξαν γνώμη και έγραψαν θετικά σχόλια.

Στις μέρες μας ο Πύργος του Άιφελ θεωρείται ως μία αξιοθαύμαστη κατασκευή του ανθρώπου, που όταν έχει τη δύναμη και την ευκαιρία μπορεί να δημιουργήσει και να προσφέρει στην εξελικτική πορεία. Πρόκειται για ένα εγχείρημα, που αλλάζει ανάλογα με τις απαιτήσεις της κάθε εποχής, χωρίς να χάνει την αίγλη του στο ελάχιστο. Μέχρι το 1961,το ύψος του είναι 312 μέτρα και αποτελεί το ψηλότερο οικοδόμημα στον κόσμο, κάτι το οποίο θα αλλάξει μετά την ανέγερση του ουρανοξύστη «Chrysler Building» στη Νέα Υόρκη των Η.Π.Α ύψους 319 μέτρων το 1930. Το 1964 καταγράφεται ως ιστορικό μνημείο και το 1991 γίνεται μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από τον οργανισμό Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση, την Επιστήμη και τον Πολιτισμό (UNESCO). Το 2000 τοποθετούνται νέες κεραίες με αποτέλεσμα το ύψος του να φθάσει τα 324 μέτρα, χωρίς να είναι το υψηλότερο οικοδόμημα στον κόσμο, αφού από το 2010 υπάρχει ο ουρανοξύστης «Μπούρτζ Χαλιφά» ή «Μπούρτζ Ντουμπάι», ύψους 828 μέτρων στο Ντουμπάι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Το 2012 ο Πύργος του Άιφελ γίνεται το σύμβολο εξοικονόμησης ενέργειας και σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της γαλλικής κυβέρνησης θα είναι σύντομα το πρώτο «Πράσινο» Μνημείο, δηλαδή το μνημείο που θα ωφελήσει το περιβάλλον. Συγκεκριμένα, αποφασίστηκε η ανακαίνιση του πρώτου ορόφου και η εγκατάσταση ανεμογεννητριών, φωτοβολταϊκών αλλά και συστήματος συλλογής του βρόχινου νερού μέχρι τα τέλη του 2013, με σκοπό την αύξηση της ενεργειακής αποδοτικότητας. Ταυτόχρονα, θα γίνουν περαιτέρω αλλαγές που θα βελτιώσουν την πρόσβαση των ανθρώπων με προβλήματα κινητικότητας.

Seo wordpress plugin by www.seowizard.org.