Δουμάς Αλέξανδρος, υιός (1824-1895)

Στα μέσα του 19ου αιώνα γεννιέται ένα συγγραφικό πνεύμα που μέσω των έργων του θα θέσει τις αρχές του υπεύθυνου πατέρα, θα υποστηρίξει τη γυναίκα και θα εκφράσει τη λύπη του νόθου παιδιού.

Ο Αλέξανδρος Δούμας (υιός) γεννιέται στις 27 Ιουλίου 1824 στο Παρίσι και πρόκειται για το νόθο γιο του Γάλλου λογοτέχνη Αλέξανδρου Δουμά και της Μαρί-Λωρ-Κατερίν Λαμπαί. Τα παιδικά του χρόνια δεν είναι ευχάριστα, αφού ως νόθο παιδί αντιμετωπίζει την κοινωνική κατακραυγή μαζί με τη μητέρα του. Το 1831 αναγνωρίζεται επίσημα από τον πατέρα του, αλλά η ζωή του δε βελτιώνεται. Έπειτα από δικαστική απόφαση, ο Αλέξανδρος Δουμάς αναλαμβάνει πλήρως τη κηδεμονία του γιου του και αυτό έχει ως συνέπεια τον οριστικό χωρισμό του μικρού αγοριού από τη μητέρα του.

Λαμβάνει πολύ καλή μόρφωση στο Ίδρυμα Γκουμπώ και στο Κολλέγιο Μπουρμπόν αλλά συχνά έρχεται με την αρνητική κριτική που ασκείται από τους συμμαθητές του λόγω της φήμης και της άστατης ζωής του πατέρα του. Δεν ολοκληρώνει τις σπουδές του και στην ηλικία των 17 ετών τις εγκαταλείπει, για να ζήσει με τον πατέρα του στο Σαν-Ζερμαίν-αν-Λεΐ. Όλα αυτά έχουν ως αντίκτυπο τη γέννηση ενός συγγραφέα, που κρύβει τη μεγάλη στεναχώρια που νιώθει, το ασυμπλήρωτο κενό λόγω της έλλειψης της μητέρας του και την εχθρότητα προς τον πατέρα του, υπαίτιο των προβλημάτων.

Ο Αλέξανδρος Δουμάς το 1847 γράφει το πρώτο του έργο με τίτλο «Περιπέτειες τεσσάρων γυναικών και ενός παπαγάλου» και ένα χρόνο μετά γίνεται γνωστός σχεδόν σε ολόκληρο το λογοτεχνικό κόσμο. Συγκεκριμένα, το 1848 δημοσιεύει το ρομαντικό μυθιστόρημα «Η Κυρία με τις καμέλιες» χάρη στο οποίο η αναγνωρισιμότητά του συγγραφέα θα ξεπεράσει εκείνη του πατέρα του. Πηγή έμπνευσής του αποτέλεσε η σχέση, που διατηρούσε με την εταίρα Μαρί Ντυπλεσί (1844 – 1845) η οποία πέθανε το 1847. Το μυθιστόρημα παρουσιάζει την αγάπη που αναπτύσσεται ανάμεσα στον Αρμάντ Ντυβάλ και την εταίρα Μαργκερίτ Γκωτιέ, η οποία εγκαταλείπει το επάγγελμά της για να κάνει μια νέα αρχή μαζί του και τελικά πεθαίνει από φυματίωση. Η συγγραφή του μυθιστορήματος εντυπωσιάζει τον αναγνώστη, αφού πρόκειται για ένα διήγημα μέσα στο διήγημα. Συγκεκριμένα, ο πρωταγωνιστής αφηγείται την περιπέτεια του στον αρχικό αφηγητή του έργου. Το 1852 ο Αλέξανδρος Δουμάς κάνει κάποιες αλλαγές και «Η Κυρία με τις καμέλιες» μετατρέπεται σε θεατρικό έργο πέντε πράξεων και παίζεται για πρώτη φορά στο Θέατρο του Βωντβίλ στις 2 Φεβρουαρίου 1852. Το ίδιο έργο θα οδηγήσει τον ιταλό συγγραφέα λιμπρέτου Φρανσέσκο Μαρία Πιάβε, κειμένου που περιέχει μια όπερα ή ένα δραματικό έργο, να παρουσιάσει το έργο «Λα Τραβιάτα» αποτελούμενο από τρεις πράξεις. Ο Ιταλός ρομαντικός μουσικοσυνθέτης Τζουζέπε Βέρντι θα ντύσει μουσικά το έργο, που  θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στο ιταλικό κοινό στις 6 Μαρτίου 1853 στο μουσικό θέατρο Λα Φενίς στη Βενετία της Ιταλίας.

«Η Κυρία με τις καμέλιες» χαρίζει φήμη και δόξα στον Αλέξανδρο Δουμά, ο οποίος πλέον δεν είναι μόνο συγγραφέας μυθιστορημάτων αλλά και θεατρικός συγγραφέας. Βέβαια, είχε κάνει τη πρώτη του απόπειρα για συγγραφέας θεατρικών έργων νωρίτερα, το 1845, γράφοντας το έργο «Το κόσμημα της βασίλισσας» αλλά χρειάστηκε να περιμένει μέχρι το 1848, που έκανε τη θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος «Η Κυρία με τις καμέλιες» για να γίνει γνωστός. Επομένως, από εδώ και πέρα γράφει μυθιστορήματα και παράλληλα θεατρικά έργα ή κάνει θεατρικές διασκευές. Βασικό χαρακτηριστικό των έργων του είναι η παρουσίαση γυναικείων χαρακτήρων ή τίτλοι σχετικά με το γυναικείο φύλλο, όπως «Το Μυθιστόρημα μιας γυναίκας» (1849) ή «Η Γυναίκα με τις πέρλες» (1854). Το 1851 εκδίδει το μυθιστόρημα «Άρτεμις από κρίνο» και το 1853 κάνει τη θεατρική του διασκευή.

Το 1857 αποτελεί σημαντική χρονιά για τον Αλέξανδρο Δουμά. Ο άνθρωπος που εμπνέεται από την προσωπική του ζωή για να γράψει, που κερδίζει το χειροκρότημα των θεατών στο θέατρο και που εμπνέει την ιταλική Όπερα, τιμάται και γίνεται Ιππότης (chevalier) της Λεγεώνας της Τιμής.

Οι λάτρεις μυθιστορημάτων έχουν τη δυνατότητα να διαβάζουν τα έργα του Αλέξανδρου Δουμά και οι θεατρόφιλοι να παρακολουθούν τις θεατρικές του δημιουργίες. Εκείνες συχνά αποκαλύπτουν τον εσωτερικό κόσμο ενός ανθρώπου, που υπήρξε νόθο παιδί, όπως το θεατρικό έργο «Ο νόθος Γιος» το 1858. Μέσω του συγκεκριμένου έργου, παρουσιάζει την άποψή του σχετικά με τον τίμιο άνδρα και τον σωστό πατέρα. Περνάει το μήνυμα ότι αν κάποια στιγμή ένας άνδρας γίνει πατέρας ενός παιδιού, πρέπει να το αναγνωρίσει και να παντρευτεί τη μητέρα του παιδιού. Επιπλέον, μαρτυρούν τα βιώματά του δίπλα σε ένα πατέρα που από τη μία ήταν γνωστός και από την άλλη η ζωή του ήταν αρκετά ταραχώδης, όπως το έργο «Ένας παράλογος Πατέρας» το 1859.

Κατά τη διάρκεια της συγγραφικής του δραστηριότητας συνεργάζεται με πολλούς ανθρώπους στη θεατρική σκηνή όπως με τη Γαλλίδα συγγραφέα Γεωργία Σάνδη. Οι δυο τους συνδέονται με φιλία πολλών ετών και εκείνος την αποκαλεί «αγαπημένη μαμά». Η Γεωργία Σάνδη εκδίδει το 1861 το μυθιστόρημα με τίτλο «Ο μαρκήσιος του Βιλμέρ» και το 1864 παρουσιάζεται στο θέατρο Οντεόν (Θέατρο της Ευρώπης) στο Παρίσι, έπειτα από τις αλλαγές που έκανε ο Αλέξανδρος Δουμάς.

Εκείνος διατηρεί παράνομο δεσμό με την Πριγκίπισσα Ναντιέσντα φον Κνόρινγκ, που είναι παντρεμένη με τον Ρώσο Πρίγκηπα Ναρίσκινε, ο οποίος πεθαίνει το 1864 και στις 31 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς ο Γάλλος συγγραφέας παντρεύεται με την Πριγκίπισσα. Το 1860 είχε αποκτήσει μαζί της την κόρη Μαρί-Αλεξαντρίν-Εριέτ και την αναγνωρίζει την ίδια χρονιά. Το 1866 εκδίδει το προτελευταίο του έργο με τίτλο «Η υπόθεση Κλεμανσώ», το οποίο αποτελεί κατά κάποιο τρόπο τη βιογραφία του και έπειτα ασχολείται με το θέατρο. Το 1867 αποκτά με τη Ναντιέσντα φον Κνόρινγκ δεύτερη κόρη την Όλγα – Μαρί – Ζαν (Ζανίν). Την ίδια χρονιά παρουσιάζει τη θεατρική παράσταση «Οι ιδέες της Κ. Ωμπρέι» και γίνεται επίσης Αξιωματικός (officier) της Λεγεώνας της Τιμής.

Ακολουθεί μια περίοδος έντονης θεατρικής δραστηριότητας προκαλώντας έκπληξη η παρουσίαση δύο θεατρικών έργων σε ένα χρόνο. Πιο συγκεκριμένα το 1871 παρουσιάζει δύο έργα : «Μια γαμήλια επίσκεψη» και «H Πριγκίπισσα Ζώρζ». Παρ’ολο που το θεατρικό κοινό υποδέχεται με ενθουσιασμό τα έργα του, ο Αλέξανδρος Δουμάς έρχεται αντιμέτωπος με τα αρνητικά σχόλια κάποιων ανθρώπων. Λόγος του υπάρχουσας δυσανασχέτησης αποτελεί η θεματολογία των έργων του. Ο συγγραφέας δεν σχολιάζει μόνο τις υποχρεώσεις ενός πατέρα ή δεν αναφέρεται μόνο στα νόθα παιδιά. Αντιθέτως, αναπτύσσει την άποψή του για τη θέση της γυναίκας στη κοινωνία, το διαζύγιο, την απιστία, σε προηγούμενα έργα και σε επόμενα, όπως : «Ο Μισός Κόσμος» (1855), «Ο Φίλος των γυναικών» (1864), «Οι ιδέες της Κ. Ωμπρέι» (1867), «Η Γυναίκα του Κλωντ» (1873), «Φρανσιλλόν» (1887).

Το 1872 έρχεται σε αντίθεση με τα «πρέπει» και τους επιβαλλόμενους κανόνες Ηθικής της Γαλλικής κοινωνίας. Συγκεκριμένα, γράφει ένα κείμενο με τίτλο «Το θέμα της γυναίκας» για το σύλλογο Η προοδευτική χειραφέτηση της γυναίκας. Το κείμενο θα διαβαστεί από τη Γαλλίδα δημοσιογράφο Ζουλί-Βικτουάρ Ντωμπιέ αλλά ένα χρόνο μετά θα απαγορέψουν την πώλησή του. Εκείνος, όμως, δεν σταματά τη συγγραφική του δραστηριότητα και παρουσιάζει το τελευταίο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ο Άνθρωπος – γυναίκα».

Αφιερώνεται περισσότερο στο θέατρο και σε τακτά χρονικά διαστήματα παρουσιάζει διάφορα θεατρικά έργα, όπως : «Η Ξένη» (1876), «Ντενίζ» (1885). Το 1874 ψηφίζεται από τη Γαλλική Ακαδημία και το 1887 παρουσιάζει το τελευταίο θεατρικό του έργο με τίτλο «Φρανσιλλόν». Το 1894 γίνεται Ανώτερος Αξιωματικός (grand officier) της Λεγεώνας της Τιμής και ακολουθεί το 1895, μια χρονιά με σημαντικά γεγονότα. Αρχικά, χάνει την σύζυγό του έπειτα από τριάντα χρόνια κοινής ζωής και κοινής πορείας. Λίγο μετά παντρεύεται με την Ενριέτ Εσκαλιέ και στις 27 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς αφήνει την τελευταία του πνοή στην κατοικία του στη περιοχή Μαρλύ-λε-Ρουά.

Ο Αλέξανδρος Δουμάς (υιός) είναι ο Γάλλος συγγραφέας, που χρησιμοποίησε τα προσωπικά του βιώματα για να ψυχαγωγήσει και να διδάξει το κοινό και τους αναγνώστες του χθες, του σήμερα, του αύριο. Είναι ο άνθρωπος που έζησε την κοινωνική περιθωριοποίηση, αλλά μέσω του συγγραφικού πνεύματος υποστήριξε το συνάνθρωπό του ανεξαρτήτως ηλικίας ή φύλλου. Εμείς, θα μπορούσαμε να διαβάσουμε τα μυθιστορήματα του και να μάθουμε να λέμε αυτό που νιώθουμε, να μάθουμε να στηρίζουμε τον άνθρωπο που μας χρειάζεται και να μάθουμε ότι όλοι στη ζωή έχουμε υποχρεώσεις και ευθύνες!

Οι φράσεις που παρουσιάζονται είναι αποφθέγματα του ίδιου του συγγραφέα και απόσπασμα από το έργο :

  • «Η Κυρία με τις καμέλιες»
Seo wordpress plugin by www.seowizard.org.