Ντελακρουά, Ευγένιος (1798-1863)


Ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους παγκοσμίας φήμης, του οποίου τα έργα συγκινούν κάθε λάτρη της ζωγραφικής και αφήνουν άφωνους όσους τα βλέπουν για πρώτη φορά. Πρόκειται, φυσικά, για τον Ευγένιο Ντελακρουά (πλήρες όνομα : Φερδινάνδος – Βίκτωρ – Ευγένιος Ντελακρουά), το Γάλλο ρομαντικό ζωγράφο, που κάνει την εμφάνισή του το 19ο αιώνα.

Γεννιέται στις 26 Απριλίου 1798 στο Σαρεντόν-Σαιντ-Μορίς, το τέταρτο παιδί του Σαρλ-Φρανσουά Ντελακρουά και της Βικτουάρ Εμπέν. Ο πατέρας του έχει σημαντική πολιτική πορεία, διατελώντας διαφορετικά πολιτικά καθήκοντα όπως εκείνο του Γραμματέα, του Νομάρχη, του Υπουργού Εξωτερικών ενώ η μητέρα του κατάγεται από πλούσια οικογένεια επιπλοποιών. Ο Ευγένιος Ντελακρουά έρχεται αντιμέτωπος με σημαντικές οικογενειακές τραγωδίες, αφού το 1805 χάνει το πατέρα του και το 1807 σκοτώνεται ο αδερφός του Ενρί σε μία κρίσιμη μάχη κατά τη διάρκεια της οποίας ο γαλλικός στρατός του Ναπολέοντα Ά μάχεται με το ρώσικο στρατό. Λίγα χρόνια μετά, το 1814 η μητέρα του φεύγει από τη ζωή και τη κηδεμονία του δεκαεξάχρονου αγοριού αναλαμβάνει η αδερφή του Ενριέτ, της οποίας η ζωή τελειώνει νωρίς σε ηλικία 45 ετών (1827). Αναμφισβήτητα πρόκειται για χαμούς αγαπημένων προσώπων, που ταράζουν το ψυχολογικό κόσμο του ανερχόμενου ζωγράφου, ο οποίος θα επηρεαστεί αργότερα από σημαντικές προσωπικότητες και θα επηρεάσει αναρίθμητους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Η καλλιτεχνική κλίση του Ευγένιου Ντελακρουά φαίνεται ήδη από μικρή ηλικία, καθώς τα σχέδια του αποκαλύπτουν το χάρισμά του. Παρά τους συνεχείς θανάτους στην οικογένεια του, ο ίδιος λαμβάνει εξαιρετική μόρφωση, ως μαθητής του Αυτοκρατορικού Λυκείου, γνωστού σήμερα ως Λύκειο Λουί-λε-Γκραν. Μαθαίνει λατινικά, ελληνικά και μελετάει έργα λατίνων ποιητών, όπως εκείνα του Βιργιλίου. Παράλληλα, μελετάει έργα εκπροσώπων του Κλασικισμού, του λογοτεχνικού κινήματος που σκιαγραφεί την έννοια του ιδανικού και αναζητά την τελειότητα, όπως βλέπουμε στα έργα του Ζάν Ρασίν (Ρακίνα). Επιπλέον, διαβάζει τα έργα εκπροσώπων του Διαφωτισμού, του φιλοσοφικού και πολιτιστικού κινήματος, που είναι ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης και μάχεται υπέρ της προόδου του ανθρώπου, όπως μαρτυρούν τα έργα του Βολταίρου. Λαμβάνει, επίσης, αξιόλογη μουσική παιδεία και κάποια στιγμή ο δάσκαλος του προτείνει στη μητέρα του να ακολουθήσει μουσικές σπουδές, κάτι το οποίο δεν πραγματοποιείται. Όμως, η μουσική θα διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή του Ευγένιου Ντελακρουά με την έντονη συμμετοχή του στη μουσική ζωή του Παρισιού, αναζητώντας μουσικούς συνθέτες, τραγουδιστές.

Στην ηλικία των 17 ετών (1815) ξεκινάει τις σπουδές του στη ζωγραφική στο προσωπικό ατελιέ του Πιερ-Ναρσίς Γκερέν, του Γάλλου ζωγράφου που εκπροσωπεί τη Νεοκλασσική ζωγραφική. Κοντά του μαθαίνει τη νεοκλασσική τεχνική σύμφωνα με την οποία ο ζωγράφος χρησιμοποιεί σκοτεινούς τόνους χρωμάτων για να τελειοποιήσει το περίγραμμα και η θεματολογία του προέρχεται αρχικά από γεγονότα της Κλασσικής Αρχαιότητας ή της Μεσογείου, ενώ έπειτα από σύγχρονα γεγονότα. Εκεί γνωρίζει τον Τεοντόρ Ζερικώ, επίσης μαθητής του Πιερ-Ναρσίς Γκερέν, που αργότερα θα γίνει γνωστός ζωγράφος και γλύπτης. Ο Ευγένιος Ντελακρουά επηρεάζεται από την τέχνη του Τεοντόρ Ζερικώ, δεδομένου ότι εκείνος εκπροσωπεί το Ρομαντισμό που διαφέρει από το Νεοκλασικισμό. Πιο συγκεκριμένα, στη Ρομαντική ζωγραφική παραμελείται το περίγραμμα, χρησιμοποιούνται έντονα χρώματα, παρουσιάζεται το στοιχείο του φανταστικού και του αλόγιστου, ενώ η θεματολογία προέρχεται από το Μεσαίωνα και τη μυθολογία της Ευρώπης του Βορρά.  Επιπλέον, χάρη στον Τεοντόρ Ζερικώ, αποφασίζει να μάθει τη τεχνική για να ζωγραφίζει άλογα.

Ένα χρόνο αργότερα, το 1816, ο Ευγένιος Ντελακρουά μπαίνει στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι και διδάσκεται το σχέδιο. Την ίδια χρονιά, διευρύνονται οι γνώσεις του στη ζωγραφική, καθώς ξεκινάει τη μάθηση της υδατογραφίας (ακουαρέλα), μαθαίνει δηλαδή να ζωγραφίζει με νερό. Η μύησή του στο συγκεκριμένο τρόπο ζωγραφικής οφείλεται στη γνωριμία του με τον  υδατογράφο Σαρλ-Ρειμόν Σουλιέ. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1825, ταξιδεύει στην Αγγλία, όπου εκεί μαθαίνει περισσότερα για την υδατογραφία, της οποίας οι ρίζες βρίσκονται στην Αίγυπτο καθώς πρόκειται για έναν παλιό τρόπο ζωγραφικής, που χρησιμοποιούταν για την απεικόνιση τοιχογραφιών σε ταφικούς θαλάμους. Ο Ευγένιος Μτελακρουά επηρεάζεται, επίσης, από τον Ζουλ-Ρομπέρ Αγκούστ τον εισηγητή του Οριενταλισμού στη Γαλλία, το γλύπτη, υδατογράφο και καλλιτέχνη που χρησιμοποιεί τα χρώματα παστέλ. Δίπλα του μαθαίνει τη ζωγραφική του Οριενταλισμού, του καλλιτεχνικού κινήματος που δείχνει την επιρροή της Ανατολής στη Δύση ζωγραφίζοντας στους πίνακες πρόσωπα και τοπία από την Ανατολή, χρησιμοποιώντας ζωηρά χρώματα και το εξωτικό στοιχείο. Από εκείνον θα αντλήσει πληροφορίες από τις ιστορίες του, προερχόμενες από τα ταξίδια του στην Ελλάδα, στη Μικρά Ασία, στην Αίγυπτο για τη θεματική των μετέπειτα πινάκων, ενώ ο ίδιος θα επισκεφθεί αρκετές φορές τη Βόρεια Αφρική και την Αλγερία, εμπλουτίζοντας έτσι την ικανότητά του στο σχέδιο, μαθαίνοντας τη χρήση πολλών χρωμάτων και αναπτύσσοντας την τεχνική του.

Το μορφωτικό επίπεδο του Ευγένιου Ντελακρουά πληρεί τις προϋποθέσεις για το μελλοντικό διάσημο ζωγράφο, που με τις δημιουργίες του θα καταπλήξει το κοινό και θα προκαλέσει έντονες αντιδράσεις. Είναι γεγονός ότι η αναγνώρισή του αργεί να έρθει, αφού αντιμετωπίζει αρκετά εμπόδια κατά τη διάρκεια της προσπάθειας του για την είσοδό του στο κόσμο της Ζωγραφικής. Αρχικά, ως φοιτητής στη Σχολή Καλών Τεχνών συμμετέχει στο διαγωνισμό για το Βραβείο της Ρώμης, που θα του εξασφαλίσει την συνέχεια των σπουδών του στη Ιταλία, αλλά αποτυγχάνει. Αντιμετωπίζοντας αρκετές οικονομικές δυσκολίες μετά το θάνατο των γονιών του, κάνει μικροδουλειές καθώς διακοσμεί διαμερίσματα ή σχεδιάζει θεατρικά κουστούμια. Η δημόσια είσοδός του στη ζωγραφική γίνεται δειλά, όταν αναλαμβάνει τη διακόσμηση της τραπεζαρίας δύο ξενοδοχείων, που βρίσκονταν στο νησί της Πολιτείας στο ποταμό Σηκουάνα και στη Μονμάρτρη, συνοικία του Παρισιού. Έπειτα, αναλαμβάνει την απεικόνιση της Παναγίας σε ένα εικονοστάσι για το Καθεδρικό Ναό του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου στη Νάντη. Το 1822 παρουσιάζει για πρώτη φορά έναν πίνακα ζωγραφικής στο Επίσημο Σαλόνι, που θα αγοραστεί για 2000 φράγκα. Πρόκειται για τον πίνακα «Η Βάρκα του Δάντη ή Βιργίλιος και Δάντης στην Κόλαση», η θεματική του οποίου προέρχεται από το έργο «Κόλαση» του Ιταλού συγγραφέα, ποιητή και πολιτικού Δάντη Αλιγκέρι. Το 1824 κερδίζει το Μετάλλιο Δευτέρας Τάξεως παρουσιάζοντας στο Επίσημο Σαλόνι τον πίνακα με τίτλο «Η Σφαγή της Χίου», που θα πουληθεί για 6000 φράγκα και η θεματική του προέρχεται από τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο. Από εκεί και έπειτα, έρχεται η αναγνώριση του, καθώς αποκαλύπτεται συνεχώς το μοναδικό του ταλέντο αλλά ταυτόχρονα θα έρθει αντιμέτωπος με την απόρριψη του κοινού.

Ο Ευγένιος Ντελακρουά, που είχε ήδη επηρεαστεί σε μικρότερη ηλικία από τη ζωγραφική του Ρομαντικού ζωγράφου Τεοντόρ Ζερικώ, αποφασίζει το 1823 να ακολουθήσει τον κύκλο του Βίκτωρ Ουγκώ, του Γάλλου ποιητή που θα γίνει αργότερα ο αρχηγός του Ρομαντικού Κινήματος. Εντυπωσιάζεται από τη θεωρία των των Ρομαντικών Ποιητών, οι οποίοι θέλουν μέσω της τέχνης να ξεφύγουν από τον ορθολογισμό και μέσω του «εγώ» να εκφράσουν τα αισθήματά τους, να εξυμνήσουν το όνειρο. Κάποια στιγμή δηλώνει : «Ο Ρομαντισμός είναι η ελεύθερη εκδήλωση των προσωπικών μου εντυπώσεων». Το 1830, όμως, έρχεται η ρήξη στην σχέση των δύο αντρών, αφού ο Βίκτωρ Ουγκώ κατηγορεί τον Ευγένιο Ντελακρουά ότι δεν ασπάζεται το ρομαντικό σκοπό. Στο Επίσημο Σαλόνι που λαμβάνει χώρα τη χρονική περίοδο 1827-1828, ο Ευγένιος Ντελακρουά παρουσιάζει τον πίνακα με τίτλο «Ο Θάνατος του Σαρδανάπαλου», που απεικονίζει το τραγικό τέλος του θρυλικού βασιλιά Σαρδανάπαλου της Νινευής στην Ασσυρία. Ο συγκεκριμένος πίνακας, που μένει απούλητος μέχρι το 1845, όπου αγοράζεται στην τιμή των 6000 φράγκων, προκαλεί έντονες αντιδράσεις κατά του Ευγένιου Ντελακρουά, ο οποίος δεν έχει την στήριξη κανενός. Όμως, ο Βίκτωρ Ουγκώ γράφοντας ένα γράμμα προς τον Βίκτωρ Παβί αναφέρει : «Μην νομίζετε ότι ο Ντελακρουά απέτυχε. Ο Σαρδαναπαλός του είναι κάτι εξαιρετικό και τόσο γιγάντιο που ξεφεύγει από τις μικρές ματιές». Η παρουσίαση του συγκεκριμένου πίνακα είναι η αιτία της περιθωριοποίησης του Ευγένιου Ντελακρουά, ο οποίος, όμως, συνεχίζει τη καλλιτεχνική του πορεία και κάνει την εμφάνισή του πάλι στο Επίσημο Σαλόνι το 1831. Αυτή τη φορά παρουσιάζει τον πίνακα «Η Ελευθερία καθοδηγεί το λαό», του οποίου η θεματική βασίζεται στην Γαλλική Επανάσταση του Ιουλίου (1830). Ο πίνακας εντυπωσιάζει και πουλιέται αμέσως έναντι 3000 φράγκων στον Λουδοβίκο-Φίλιππο Ά της Γαλλίας, θέλοντας να τον συμπεριλάβει στην έκθεση πινάκων στο βασιλικό μουσείο. Αρκετοί άνθρωποι κάνουν θετική κριτική ως προς αυτή τη δημιουργία του Ευγένιου Ντελακρουά, αλλά η αρνητική κριτική είναι επίσης αρκετά έντονη. Η ένταση που υπάρχει στον κύκλο των Κλασσικών και σε εκείνο των Ρομαντικών γίνεται πιο δυνατή, με αποτέλεσμα να κουράσει τον Ευγένιο Ντελακρουά, που προσπαθώντας να επιλύσει το πρόβλημα στέλνει διάφορες γραπτές επιστολές. Ξεχωρίζει το γράμμα που στέλνει στον Υπουργό Εσωτερικών της Γαλλίας στο οποίο εκφράζει τα παράπονά του. Λίγο μετά, την ίδια χρονιά, έρχεται η επίσημη αναγνώριση του Ευγένιου Ντελακρουά καθώς του απονέμεται μετάλλιο από τη Λεγεώνα της Τιμής.

Η αναγνώριση του παίρνει μεγάλες διαστάσεις, αφού πλέον δεν είναι γνωστός μόνο στη Γαλλία αλλά και σε άλλες χώρες. Ταξιδεύει αρκετά, κυρίως στη Βόρεια Αφρική και στην Αλγερία, εμπνέεται από τα τοπία που βλέπει ή από τις ιστορίες που ακούει και δεν σταματά να ζωγραφίζει. Παρουσιάζει πίνακες με στοιχεία σύνθεσης, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει ο πίνακας «Οι γυναίκες του Αλγερίου στο διαμέρισμά τους» που έχει στοιχεία από το Ρομαντισμό και τον Οριενταλισμό. Έπειτα, ασχολείται με την εσωτερική διακόσμηση σημαντικών οικοδομημάτων δημιουργώντας εκπληκτικές τοιχογραφίες. Συγκεκριμένα διακοσμεί το Σαλόνι του Βασιλιά στο Ανάκτορο των Βουρβώνων και την βιβλιοθήκη της Γερουσίας στο Παλάτι του Λουξεμβούργου.

Παρά το γεγονός ότι η φήμη του έχει εξαπλωθεί, ότι το έργο του εντυπωσιάζει συνεχώς και υποστηρίζεται από κριτικούς τέχνης, εφημερίδες και περιοδικά, η αναγνώριση του ταλέντου του δεν έχει γίνει ακόμα από τον κύκλο των ζωγράφων. Χρειάζεται να περάσουν αρκετά χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων ο Ευγένιος Ντελακρουά βρίσκεται σε συνεχή δράση, ώστε να γίνει αποδεκτός. Συγκεκριμένα, το 1855 έπειτα από το διάταγμα του Ναπολέοντα ΄Γ πραγματοποιείται η Παγκόσμια Έκθεση Καλών Τεχνών παράλληλα με τη Παγκόσμια Έκθεση Βιομηχανίας στα Ηλύσια Πεδία. Κατά τη διάρκεια της Έκθεσης παρουσιάζονται έργα σημαντικών καλλιτεχνών μεταξύ των οποίων βρίσκονται τα έργα του Ευγένιου Ντελακρουά όπως ο πίνακας «Η Ελευθερία καθοδηγεί το λαό» και θεωρείται ως ο ζωγράφος που ανανεώνει τη ζωγραφική υπερπηδώντας τη κλασσική εκπαίδευση. Μετά από επτά υποψηφιότητες, το 1857 ψηφίζεται τελικά από το Ινστιτούτο Γαλλίας, που πλαισιώνει πέντε ακαδημίες μεταξύ των οποίων την Ακαδημία Καλών Τεχνών. Όμως, δε γίνεται καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών, παρ’όλο που το περίμενε με μεγάλη αγωνία. Λίγα χρόνια μετά στις 13 Αυγούστου 1863, αφήνει την τελευταία του πνοή στο Παρίσι ταλαιπωρημένος από τη φυματίωση, δίχως να προλάβει να απολαύσει την επίσημη αποδοχή από τους κύκλους της Ζωγραφικής.

Ο Ευγένιος Ντελακρουά είναι ένας ζωγράφος που επίσημα θεωρείται το σύμβολο του Ρομαντισμού. Τα έργα του, όμως, αποκαλύπτουν έναν καλλιτέχνη που εκπροσωπεί πολλά κινήματα όπως τον Κλασικισμό, τον Νεοκλασικισμό, τον Ρομαντισμό και τον Οριενταλισμό. Επιπλέον, δε ζωγραφίζει μόνο σε καμβά αλλά μας δίνει ποικίλα σκίτσα,  ελαιογραφίες, ακουαρέλες, τοιχογραφίες, λιθογραφίες. Επηρεάζεται από τα έργα του Δάντη Αλιγκέρι, του Βίκτωρ Ουγκώ, του Λόρδου Βύρωνα, του Σαίξπηρ, του Γκαίτε καθώς και από ιστορικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στη Γαλλία ή στην Ελλάδα και ως φιλέλληνας τα απεικονίζει στους πίνακές του. Αν και δεν επισκέπτεται την Ιταλία, οι πίνακές του δείχνουν την επιρροή που δέχεται από την τεχνική του Μικελάντζελο και του Ραφαήλ.

Αυτός ο καλλιτέχνης δεν ασχολείται αποκλειστικά με τη ζωγραφική, αλλά εκφράζεται μέσω της γραπτής παραγωγής καθώς είναι συγγραφέας και κριτικός τέχνης, όπως αποκαλύπτουν τα έργα του. Παρουσιάζει την άποψη  του για τη ζωγραφική, τη μουσική και την ποίηση ή περιγράφει τη παριζιάνικη ζωή στο «Ημερολόγιο» και γράφει άρθρα για το «Περιοδικό του Παρισιού», αναφερόμενος στα έργα των Ιταλών ζωγράφων Μικελάντζελο και Ραφαήλ. Επιπλέον, επικοινωνεί μέσω αλληλογραφίας με τη Γαλλίδα μυθιστοριογράφο Γεωργία Σάνδη και γράφει το βιβλίο «Λογοτεχνικά Έργα : 1. Σπουδές Αισθητικής». Κάποια στιγμή, ξεκινά τη συγγραφή του έργου «Λεξικό των Καλών Τεχνών» αλλά δεν το ολοκληρώνει ποτέ.

Εκτός από τη ζωγραφική και τη συγγραφή, αφήνει την προσωπική του σφραγίδα σε άλλους χώρους. Έτσι, ιδρύει το προσωπικό του ατελιέ στην οδό Νοτρ-Νταμ-Ντε-Λορέτ στο Παρίσι, το οποίο θα μεταφέρει αργότερα στην οδό Φουρστενμπέργκ, όπου σήμερα υπάρχει το Εθνικό Μουσείο Ευγένιος Ντελακρουά. Το 1862 βοηθάει στην ίδρυση της Εθνικής Σχολή Καλών Τεχνών της οποίας πρόεδρος γίνεται ο Θεόφιλος Γκωτιέ. Χαρακτηριστική είναι η παρουσία του στο πολιτικό χώρο ως θερμός υποστηρικτής του Βοναπάρτη, όμως συχνάζει σε όλους τους πολιτικούς κύκλους, προσπαθώντας να κερδίσει την επίσημη αναγνώριση του ταλέντου του χωρίς να δημιουργήσει αντιπαραθέσεις. Εξάλλου, το 1831 συμμετείχε σε διπλωματική αποστολή, που ανατέθηκε από το Λουδοβίκο – Φίλιππο. Συγκεκριμένα, ταξίδεψε μέχρι το Μαρόκο μεταφέροντας στον Αυτοκράτορα το μήνυμα της ειρήνης. Βέβαια, ο ίδιος διατηρεί γενικά πολύ καλή στάση στον πολιτικό χώρο εκτός Γαλλίας, αποφεύγοντας  έτσι τη δυσαρέσκεια πολιτικών προσώπων.

Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Ευγένιος Ντελακρουά έχει στενούς φίλους όπως ο είναι ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο Θεόφιλος Γκωτιέ, ο Σάρλ Μπωντλαίρ, ο Τεοντόρ Ζερικώ αλλά βρίσκεται σε συνεχή διαμάχη με το Γάλλο νεοκλασσικό ζωγράφο Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ. Μετά το τέλος της ζωής του επηρεάζει μελλοντικούς καλλιτέχνες όπως τον Βίνσεντ βαν Γκογκ. Αφήνει πληθώρα πινάκων διαφορετικού περιεχομένου, που προκαλούν το θαυμασμό, όπως εκείνοι με θρησκευτικό περιεχόμενο («Ο Αγώνας του Ιακώβου με τον Άγγελο») ή με ιστορικό περιεχόμενο («Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου»). Η γαλλική κυβέρνηση τιμά το έργο του Ευγένιου Ντελακρουά, όταν το 1980 κυκλοφορούν γραμματόσημα που απεικονίζουν το πίνακα «Η Ελευθερία οδηγεί το λαό». Επίσης, ο ίδιος πίνακας απεικονίζεται πάλι, λίγα χρόνια μετά σε χαρτονόμισμα των εκατό φράγκων.

Στις μέρες μας κάθε επισκέπτης στο Παρίσι μπορεί να γνωρίσει από κοντά το έργο του μεγάλου ζωγράφου, αν βρεθεί στο Εθνικό Μουσείο Ευγένιος Ντελακρουά. Επιπλέον, μπορεί να θαυμάσει τα έργα του σε διάφορα μουσεία, όπως στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι ή στο Μουσείο Καλών Τεχνών στη Μπορντώ. Ακόμα και αν δεν επισκεφθεί τη Γαλλία, οι πίνακες του εξαίρετου δημιουργού απεικονίζονται σε βιβλία τέχνης ή σε διάφορες ιστοσελίδες του Διαδικτύου.

Ο Ευγένιος Ντελακρουά κατάφερε μέσα από το έργο του να αγγίξει τις ψυχές των ανθρώπων, να τους παρουσιάσει μια άλλη οπτική των καταστάσεων γεμάτη χρώματα και έντονα συναισθήματα. Εμείς μπορούμε να θαυμάσουμε το ταλέντο του, να διδαχθούμε από το δύσκολο δρόμο που διένυσε και ίσως να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να αφεθούν στο μαγικό κόσμο των χρωματικών του συνδυασμών. Το κάθε ανθρώπινο όν, ίσως είναι σαν ένα ποτήρι νερό που αδειάζει από τη μία στιγμή στην άλλη, αλλά το έργο που μας αφήνει είναι μία συνεχής τροφή για το πνεύμα μας!

Οι πίνακες που παρουσιάζονται είναι:
«Η βάρκα του Δάντη ή Δάντης και Βιργίλιος στη Κόλαση» Ο πίνακας δημιουργείται το 1822 και το περιεχόμενό του προέρχεται από το έργο του Δάντη Αλιγκέρι «Κόλαση».
«Η Σφαγή της Χίου» Ο πίνακας δημιουργείται το 1824 και δείχνει τη σφαγή των  Ελλήνων της Χίου από τον Οθωμανικό στρατό, που έγινε κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης.
«Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» Ο πίνακας δημιουργείται το 1826 και αποτελεί προϊόν έμπνευσης από την Τρίτη Πολιορκία του Μεσολογγίου από τους Τούρκους κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης. Δείχνει την Ελλάδα, η οποία παρουσιάζεται ως μια γυναίκα με παραδοσιακή ελληνική στολή σε κατάσταση απόγνωσης.
«Ο θάνατος του Σαρδανάπολου» Ο πίνακας δημιουργείται τη χρονική περίοδο 18271828 και δείχνει το θάνατο του Αυτοκράτορα Σαρδανάπαλου της Ασσυρίας.
«Η Ελυθερία καθοδηγεί το λαό» Ο πίνακας δημιουργείται το 1830 και αποτελεί προϊόν έμπνευσης από τη Γαλλική Επανάσταση τον Ιούλιο του 1830. Δείχνει το λαό να επαναστατεί και να ακολουθεί την Ελευθερία, η οποία παρουσιάζεται ως μία γυναίκα με λευκό φόρεμα, που κρατά την τρικολόρε σημαία.
«Οι γυναίκες του Αλγεριού στο διαμέρισμά τους» Ο πίνακας δημιουργείται το 1834 και δείχνει γυναίκες της Ανατολής να βρίσκονται στο διαμέρισμά τους.
«Άμλετ και Οράτιος στο κοιμητήριο» Ο πίνακας δημιουργείται το 1835 και αποτελεί προϊόν έμπνευσης από το θεατρικό έργο «Η Τραγική Ιστορία του Άμλετ, πρίγκηπα της Δανίας» του Σαίξπηρ.
«Αυτοπροσωπογραφία» Ο πίνακας δημιουργείται το 1837 και απεικονίζει τον Ευγένιο Ντελακρουά.
«Οι Όχθες του ποταμού Σεμπού» Ο πίνακας δημιουργείται τη χρονική περίοδο 1858-1859 και δείχνει την ομορφιά του ποταμού Σεμπού στο Μαρόκο.
«Η μάχη του Ιακώβου με τον Άγγελο» Η τοιχογραφία δημιουργείται το 1861 στην εκκλησία Άγιος Σουλπίκιος στο Παρίσι και το περιεχόμενό της προέρχεται από τη Βίβλο.
Seo wordpress plugin by www.seowizard.org.