Απόψεις 

Είμαστε ο κόσμος…

Καθώς ακούμε ένα τραγούδι του παρελθόντος, οι αναμνήσεις μας κατακλύζουν και οι σκέψεις μας ταξιδεύουν! Θυμόμαστε το χθες, πώς ήμασταν, ποια ήταν τα όνειρά μας και παράλληλα σκεφτόμαστε το σήμερα, το αύριο, τους εαυτούς μας, τον περίγυρό μας, τους ανθρώπους…

«Είμαστε ο κόσμος» είναι ο τίτλος του τραγουδιού που συνδυάζει το χθες με το σήμερα και το αύριο! Οι στίχοι, που έγραψαν ο Μάικλ Τζάκσον και Λάιονελ Ρίτσι, ακούστηκαν για πρώτη φορά στις 7 Μαρτίου 1985 από το αμερικάνικο υπερσυγκρότημα τραγουδιστών USA for Africa με σκοπό την συγκέντρωση χρημάτων για την καταπολέμηση της πείνας των παιδιών της Αιθιοπίας! Τραγουδιστές διαφορετικής μουσικής, διαφορετικής καταγωγής, διαφορετικής ηλικίας μεταξύ των οποίων οι Μάικλ Τζάκσον, Λάιονελ Ρίτσι, Τίνα Tάρνερ, Κένι Ρότζερς, Νταϊάνα Ρος ένωσαν τις φωνές τους για να δώσουν ένα ηχηρό μήνυμα σε όλο τον κόσμο καθώς έλεγαν:

«Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά

Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα

Οπότε ας αρχίσουμε να δίνουμε

Υπάρχει μια απόφαση να πάρουμε

Σώζουμε τις ίδιες τις ζωές μας

Είναι αλήθεια θα δημιουργήσουμε μια καλύτερη μέρα

Απλά εσύ και εγώ».

Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος για ποιο λόγο αναφερόμαστε σε αυτό το τραγούδι, θα μπορούσε να κάνει το σχολιασμό ότι αυτό το τραγούδι δεν έχει καμία σχέση με τη διδασκαλία των γαλλικών ή θα μπορούσε απλά να ισχυριστεί ότι θέλουμε να παρουσιάσουμε αγαπημένους μας τραγουδιστές όπως συχνά γίνεται στις μέρες μας με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης! Απαντάμε, λοιπόν, ότι δε θέλουμε να παρουσιάσουμε τις μουσικές μας προτιμήσεις. Θέλουμε απλά να μοιραστούμε μαζί σας κάποιες σκέψεις που κυριαρχούν  στο μυαλό ενός εκπαιδευτικού που πρώτα είναι παιδαγωγός και μετά καθηγητής. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε αυτούς τους δύο όρους ή απλά το γράφουμε για να γεμίσουμε τις σειρές με γράμματα;  Σαφώς και υπάρχει διαφορά. Ο καθηγητής διδάσκει μια διδακτική ενότητα, ακολουθεί ένα πρόγραμμα αλλά ο παιδαγωγός παρατηρεί, ακούει, συμβουλεύει το μαθητή με στόχο να προσφέρει ένα μικρό λιθαράκι στη διαπαιδαγώγησή του, δηλαδή στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, στην απόκτηση αξιών και ιδανικών όπως ο σεβασμός, η αλληλεγγύη, η αγάπη, η ειρήνη. Δε μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι καθηγητής αν δεν είναι παιδαγωγός, αν δηλαδή θέλει απλά να κάνει το προκαθορισμένο μάθημα χωρίς να επιθυμεί να μεταδώσει τις ανθρώπινες αξίες!

Ας δούμε, λοιπόν, τι μαθαίνουμε εμείς οι παιδαγωγοί από αυτό το τραγούδι. Ξεκινάει με τις φράσεις «Έρχεται μια στιγμή που προσέχουμε μια συγκεκριμένη κραυγή, Όταν ο κόσμος οφείλει να ενωθεί σαν ένας». Κάθε καθηγητής χρειάζεται να ακούει την κραυγή του μαθητή του, την κραυγή για βοήθεια της οποίας οι λόγοι είναι απλοί ή πολύπλοκοι! Ο μαθητής μπορεί να αντιμετωπίζει απλά προβλήματα όπως η δυσκολία του να ενταχθεί στο σχολικό περιβάλλον επειδή δεν του αρέσει ή αδυναμία του να αποκτήσει τους φίλους που επιθυμεί! Ίσως, αντιμετωπίζει σοβαρότερα προβλήματα στο σπίτι του όπως ενδοοικογενειακή βία, δυσκολίες επιβίωσης λόγω ανεργίας, αλκοολισμού ή κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών. Ίσως, ο μαθητής προσπαθεί να δεχθεί ένα νέο τρόπο ζωής επειδή οι γονείς του επέλεξαν το διαζύγιο και τώρα πια η μορφή οικογένειας είναι διαφορετική! Ίσως ο μαθητής χαμογελάει, λέει αστεία, μιλάει για διάφορα θέματα σαν να μην υπάρχει πρόβλημα! Όμως, αν κοιτάξουμε τα μάτια του, θα καταλάβουμε ότι απλά φοράει μάσκα για να υποδυθεί ένα ρόλο που θα του επιτρέψει να κρύψει το πόνο του επειδή ο ένας γονιός δεν είναι πια στη ζωή ή επειδή έχασε την αδερφή του ή τον αδερφό του ή επειδή έχασε το μοναδικό του φίλο, το μικρό τετράποδο αδερφό του, δηλαδή τον αγαπημένο του σκύλο. Τόσα πολλά επειδή με κοινό παρονομαστή το θάνατο, τη λέξη που δηλώνει ότι δε θα ξαναδούμε ποτέ το αγαπημένο μας άτομο. Η κραυγή, λοιπόν, είναι ηχηρή και εμείς πρέπει απλά να την ακούσουμε, να απλώσουμε το χέρι μας για να βοηθήσουμε, να ζητήσουμε την συμπαράσταση άλλων ανθρώπων για να καταφέρουμε να ενωθούμε. Ακολουθώντας, έτσι, τους στίχους του τραγουδιού «είναι η ώρα να προσφέρουμε μια χείρα βοηθείας».

Συνεχίζουμε να ακούμε το τραγούδι και η προσοχή μας εστιάζεται στα λόγια «Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να προσποιούμαστε μέρα με τη μέρα πως κάποιος, κάπου θα κάνει σύντομα την αλλαγή». Κάποιοι καθηγητές θα μπορούσαν να κλείσουν τα αυτιά σε αυτή τη κραυγή και να ισχυριστούν ότι ο ρόλος τους δεν είναι να επέμβουν. Ο μαθητής τους έχει συγγενικό περιβάλλον και πιθανώς κάποιος θα παρέμβει για να «κάνει την αλλαγή». Συνεπώς, απομακρύνεται από το ρόλο του παιδαγωγού και «προσποιείται μέρα με τη μέρα πως» κάποιος άλλος άνθρωπος θα βοηθήσει. Πρόκειται για προσωπική απόφαση την οποία σεβόμαστε και δεν κατακρίνουμε. Εξάλλου, ακολουθούμε τη ρύση του Γάλλου φιλόσοφου και Διαφωτιστή Βολταίρου που αγωνίστηκε για την ελευθερία του λόγου όταν έλεγε: «Δε συμφωνώ ούτε με μια λέξη από όσα λες, αλλά θα υπερασπίζω και με το τίμημα της ζωής μου ακόμη, το δικαίωμά σου ελεύθερα να λες όσα πρεσβεύεις».

Εμείς, όμως, θέλουμε να δράσουμε διαφορετικά, να έχουμε ένα ενεργό ρόλο ώστε να μην χαρακτηριστούμε ως «αδρανείς» όπως οι κάτοικοι της Φλωρεντίας στο θεατρικό έργο «Λορεντζάτσιο» του Αλφρέ ντε Μυσσέ. Σκεφτόμαστε τους στίχους του τραγουδιού σύμφωνα με τους οποίους «Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά, Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα» και αποφασίζουμε να «αρχίσουμε να δίνουμε». Τι θα δώσουμε; Θα δώσουμε αγάπη επειδή «Αυτό που όλοι χρειαζόμαστε είναι η αγάπη», επειδή ίσως κάποτε εμείς, που σήμερα είμαστε καθηγητές, βρεθήκαμε στη θέση του μαθητή μας. Ίσως, κάποτε ήμασταν εμείς τα παιδιά που καλύπταμε τη θλίψη μας πίσω από τις μάσκες μας και προσποιούμασταν ότι όλα είναι τέλεια. Ίσως, θέλαμε να είμαστε οι καλύτεροι μαθητές για να ξεφύγουμε από το πρόβλημά μας, ίσως χαμογελούσαμε για να καλύψουμε την ασχήμια της θλίψης που δημιουργούσαν συγκεκριμένες καταστάσεις. Όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνουν ότι δεν περιμέναμε και εμείς ένα «χέρι βοηθείας» από το καθηγητή του σχολείου ή το καθηγητή των ιδιαίτερων μαθημάτων. Μπορεί κάποιος να μας πρόσφερε τη βοήθεια που είχαμε ανάγκη και να μας είπε να προχωράμε μπροστά χωρίς να κοιτάζουμε πίσω και πως όλα θα βελτιωθούν. Ίσως δεν βρέθηκε κανείς και τελικά εμείς καταφέραμε να επιβιώσουμε, να βελτιωθούμε σαν άνθρωποι, να θεραπεύσουμε τις πληγές της ψυχής μας και σήμερα να είμαστε να είμαστε οι καθηγητές, οι παιδαγωγοί που θα βοηθήσουν!

Επομένως, θέτουμε τις κατάλληλες ερωτήσεις στο μαθητή μας για να μάθουμε ποιο είναι το πρόβλημά του και προσπαθούμε να τον συμβουλέψουμε χωρίς, όμως, να αναμένουμε να ακολουθήσει τις συμβουλές μας. Εν συνεχεία ενημερώνουμε το γονιό του για αυτό που συμβαίνει. Ίσως ο γονιός θα φανεί αδιάφορος, ίσως θα ισχυριστεί ότι το παιδί του υπερβάλλει, ίσως θα εκδηλώσει μια ειρωνική συμπεριφορά προς εμάς επειδή ανακαλύψαμε το πρόβλημα και εκείνος ήθελε απλά να το κρύψει. Ίσως θα μας πει ότι θα συζητήσει με το παιδί του και ότι θα το βοηθήσει ενώ στην πραγματικότητα θα το επιπλήξει. Εκτός από αρνητική στάση, ίσως θα συναντήσουμε μια απολύτως θετική στάση. Σε αυτή την περίπτωση ο γονιός θα μας ευχαριστήσει που βρισκόμαστε πλάι στο παιδί του, θα ζητήσει περαιτέρω συμβουλές και όλοι μαζί θα προσπαθήσουμε να λύσουμε το πρόβλημα. Όποια και αν είναι η στάση του γονιού, εμείς θα έχουμε πράξει αυτό που πιστεύουμε ότι είναι σωστό καθώς θα ακολουθούμε τον στίχο του τραγουδιού σύμφωνα με τον οποίο «Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά, Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα». Εξάλλου το πραγματικό χαμόγελο των παιδιών είναι εκείνο που μας δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε να ελπίζουμε. Χρειάζεται απλά να καταλάβουμε ότι «Υπάρχει μια απόφαση να πάρουμε» και με αυτό τον τρόπο θα σώσουμε το κάθε μαθητή μας που μας χρειάζεται και παράλληλα θα μπορούμε να «Σώζουμε τις ίδιες τις ζωές μας», να κοιμόμαστε ήσυχοι το βράδυ ελπίζοντας ότι θα ξημερώσει μια καλύτερη ημέρα για τον μαθητή μας που γνωρίζει ότι δεν είναι μόνος του πια.

Αν, λοιπόν, προσφέρουμε τη βοήθειά μας και αν γίνει αποδεκτή, μετά τη λύση του προβλήματος θα μας θυμάται η συγκεκριμένη οικογένεια ή ο συγκεκριμένος μαθητής; Είναι σίγουρο ότι δεν υπάρχει σαφής απάντηση επειδή όλα εξαρτώνται από τους χαρακτήρες των ανθρώπων και από τις περιστάσεις. Ίσως θα μας θυμούνται για πάντα και ίσως θα αναπτυχθούν ισχυροί δεσμοί φιλίας. Ίσως, θα μας ξεχάσουν, θα απομακρυνθούν ή θα μας διαγράψουν από τη ζωή τους! Αυτό έχει σημασία για τον καθηγητή; Καμία απολύτως επειδή στη ζωή δεν βοηθάμε τους ανθρώπους αναμένοντας κάποιο αντάλλαγμα! Εμείς θέλαμε απλά να προστατεύσουμε την ελευθερία των μελών της οικογένειας καθώς αντιμετώπιζαν το πρόβλημά, να διατηρήσουμε την ισότητα μεταξύ των μικρών και των μεγάλων σε ηλικία μελών και να δείξουμε την αδελφοσύνη μεταξύ των ανθρώπων ακολουθώντας το γαλλικό μότο «ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη». Θέλαμε να τιμήσουμε τις ανθρώπινες αξίες και να δώσουμε μια ελπίδα για ένα καλύτερο  αύριο. Ίσως, όταν θα έχουμε εμείς κάποιο πρόβλημα, ο μαθητής και η οικογένειά του να μη βρεθεί δίπλα μας. Αλλά εμείς θα ελπίζουμε ότι αυτός ο μαθητής θα βοηθήσει κάποιο συνάνθρωπό του όταν θα είναι έτοιμος να προσφέρει!

Ας συνεχίσουμε ως παιδαγωγοί να βοηθάμε τους μαθητές μας κάθε μέρα ανεξαρτήτως αν διανύουμε εορταστική περίοδο και όλοι μαζί να τραγουδάμε:

«Όταν είσαι πεσμένος, φαίνεται πως δεν υπάρχει ελπίδα

Όμως αν απλά πιστέψεις πως δεν υπάρχει τρόπος να πέσουμε

Άσε μας να καταλάβουμε πως μια αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο

Όταν σταθούμε ενωμένοι σαν μια γροθιά.»

 «We are the world (Είμαστε ο κόσμος)» στα αγγλικά :

 

Για τους ελληνικούς στίχους του τραγουδιού, πατήστε εδώ.

Για τους αγγλικούς στίχους του τραγουδιού, πατήστε εδώ.

Για τους γαλλικούς στίχους του τραγουδιού, πατήστε εδώ.

Related posts

Leave a Comment

Seo wordpress plugin by www.seowizard.org.